Mijn bevallingsverhaal van Nore

Er staan zoveel bevallingsverhalen online.
Eerst zag ik het nut niet in ze te lezen, of er ooit eentje zelf te schrijven, elke bevalling is toch anders. 

Toch voeg ik vandaag mijn eigen verhaal hier aan toe. 

Zo kan ik het bewaren en vertellen over het gelukkige moment, de dag dat mijn dochter ter wereld kwam.

Mijn tweede bevalling zat eraan te komen, iets waar ik niet echt naar uitkeek.

Ondanks dat mijn eerste bevalling redelijk goed verliep.

Zullen we dan maar beginnen bij het begin?

40 weken zwanger.
Deze dag voelde zo gek.
Ik had verwacht dat ze met 39 weken zou komen, dus het voelde alsof ik al 1 week over tijd liep. (wat natuurlijk niet zo was)
Dit kwam waarschijnlijk omdat Liv met precies 39 weken geboren werd. 

Op zondag 25 maart mocht ik met 40 weken en 2 dagen zwangerschap vroeg in de ochtend al richting een afspraak in het ziekenhuis om gestript te worden (geen idee? google dit maar even).
Nadat er gestript was zei de verloskundige dat ze mij eind van de middag waarschijnlijk wel terug zou zien, daar hoopte ik enorm op want dat zou betekenen dat de bevalling zou beginnen.
Op de terugweg naar huis merkte ik dat er wel wat harde buiken kwamen opzetten, ze leken op de voorweeën die ik eerder wel eens had.
Eenmaal thuis kwam W terug van zijn werk en heb ik Liv nog even op bed gelegd voor zijn middagdutje.
We besloten maar wat te gaan relaxen en hebben samen de harde buiken bij gehouden.
Toen ze om de 7 minuten kwamen ben ik onder de douche gestapt om te kijken of ze weer weg zouden gaan of dat ze zouden aanhouden.

Eind van de middag besloot ik de verloskundige weer te bellen om te zeggen dat de harde buiken bleven aanhouden.
We besloten rustig aan richting het ziekenhuis te gaan.
Liv werd opgehaald door mijn schoonouders en ik ging samen met W en mijn moeder richting het ziekenhuis.

17:00

Daar aangekomen bleek ik 3 cm ontsluiting te hebben.

Elke wee kon ik nog prima opvangen.
Een golf van pijn die zachtjes op komt zetten, piekt en weer afneemt. De verloskundige zag dat alles nog rustig verliep en besloot na 2 uur weer te kijken.
Ik kreeg wat avondeten en alles bleef rustig.
19:00 
Na een controle zat ik nu op 4 cm ontsluiting.
Een klein beetje teleurgesteld omdat ik hoopte na 2 uur al verder te zijn.
De weeën bleven op dezelfde hoogte, en werden niet veel sterker.
De verloskundige zei dat als ik zou willen ik nog even rustig kon gaan douchen, om zo ook de weeën op te vangen.
Dat ging nog prima, het warme water tegen mijn buik was heel fijn tijdens elke wee.

22:00

Na de douche loop ik wat rondjes door de kamer.

Bij elke wee leun ik op het bed en tel ik af.

De kraamhulp komt binnen en vouwt het eerste pakje op onder de warmtelamp.

Wauw wat een bijzonder moment weer.

Ze komt eraan, vandaag of morgen zijn we opnieuw ouders!

23:50

De verloskundige doet weer controle, ik zit nog steeds op 4 cm.
Na overleg besluit ze mijn vliezen te breken om zo de weeën weer op gang te helpen.
0:00 

De vliezen zijn gebroken.

Ineens gaat alles heel snel.

Gelijk vanaf dat moment kan ik niks meer.

De weeënstorm die over mijn lichaam komt is zo intens dat ik niet meer helder kan nadenken.

Er zitten kleine 30 seconden tussen elke wee en ik kan nauwelijks op adem komen.

Ik knijp in de hand van mijn moeder.

W duwt op mijn rug, dit moet helpen tegen de rugweeën die voelen alsof ik door midden breek.

0:25

Ineens voel ik een hele erge drang, de drang die ik herken uit duizenden, persdrang.

We roepen de verloskundige en ze kijkt hoeveel ontsluiting ik heb.

Als ze mij verteld dat ik nog steeds op 4 cm zit raak ik in paniek.

En vanaf dat moment zit ik in mijn eigen wereld.

Help, hoe kan dit? Die vreselijke persdrang waar ik niet aan toe mag geven is afschuwelijk. 

Toch probeer ik mij met al mijn kracht nog door die weeën te slepen.

Het moet.

0:45

Het is niet meer vol te houden.

Ik ga op mijn rug liggen en begin te persen.
De langste 10 minuten van mijn leven, ik wil vluchten, ik wil overal zijn maar niet daar.

De verloskundige doet snel haar schort om en komt bij mij staan.

Ze ziet dat ik volledige ontsluiting heb en het hoofdje is al zichtbaar.

Snel word alles klaar gelegd en mag ik beginnen met persen.

Links mijn man en rechts mijn moeder, de beste ondersteuning die ik maar kan hebben.

Ze moedigen mij aan en dat helpt mij enorm.

De verloskundige zegt dat als W het wil, hij zijn dochter mag aanpakken. 

Om 0:58 op 26 maart is ons meisje Nore Anna geboren, in de armen van haar vader.

Met een gewicht van 3775 gram en een lengte van 52 cm.

Op mijn borst wordt het mooiste meisje van de wereld neergelegd.

♥ 

Lieve Nore, als je dit ooit leest, ik hoop dat je nog steeds zo vriendelijk voor iedereen bent, dat je nog steeds zoveel levensvreugde in je hebt als dat je nu uitstraalt. Was de wereld maar net zo mooi als jij! x mama